Oorlog in Syrië: doelwit is Iran

De Syrische president Bashar al-Assad sprak in zijn inaugurele toespraak van afgelopen 16 juli over een plot om hem af te zetten [1]. Volgens de Syrische leider steunen buitenlandse machten religieus fundamentalistische partijen om hem te verdrijven. De Syrische burgeroorlog toont volgens de president alle kenmerken van een vooropgezet plan om regime change in Damascus te realiseren [2].

Het Westen is een ander mening toebedeeld. Volgens het Westers narratief begonnen de protesten vredig en waren ze seculier van aard [3]. De protesten werden gewelddadig nadat de Syrische president Assad de demonstraties met harde hand neersloeg. Tevens leverde dat ruimte voor takfiri’s (moslims die andersgelovigen als heidenen verklaren) om in te springen. Volgens de Noord-Amerikaanse president Obama heeft de Syrische president Assad zich daarom onmogelijk gemaakt en moet vertrekken [4].

De gemiddelde burger is bekend met het Westers narratief waarin de Syrische president Assad als hoofdschuldige wordt aangewezen [5]. Echter is het onduidelijk in welk hoedanigheid het Westen en haar Midden-Oosterse vazallen betrokken zijn met het conflict [6]. In het bijzonder de impliciete rol gespeeld door de Verenigde Staten en haar twee meest waardevolle en trouwe cliënt regimes in het Midden-Oosten: Israël en Saoedi-Arabië. Tevens en belangrijker nog zijn de ware beweegreden achter die doelstelling onbekend. Het primaire doel is niet het verdrijven van Assad, maar om daarmee een rivaal van zowel Washington, Tel Aviv als Riyadh te ondermijnen: de Islamitische Republiek Iran.


Mondiale dominantie
Het Noord-Amerikaans verlangen om het Midden-Oosten naar wens te re-configureren werd werkelijkheid na het wegvallen van haar enige rivaal: de Sovjet-Unie. De mentor van president Obama, Zbigniew Brzezinski, schreef in zijn 1997 magnus opus ‘The Grand Chessboard’ over de noodzaak om Euraziatische bronnen te controleren [7]. De Euraziatische continent is thuis voor “60 percent of the world’s GNP and about three-fourths of the world’s known energy resources”. Controle over deze energiebronnen is noodzakelijk om de Noord-Amerikaanse hegemonie te garanderen. Daar komen de – in de woorden van Brzezinski – Euraziatische Balkan, of het Midden-Oosten en Centraal Azië, in beeld. De regio ligt bezaaid met olie- en gasbronnen en is daarom “infinitely more important as a potential economic prize”. Ook belangrijk is het voorkomen dat regionale machten, als Iran en Rusland, hun macht over de energierijke Euraziatische Balkans vergroten.

Euraziatische Balkans

Ook kwam het idee om Midden-Oosterse olie- en gasbronnen te controleren terug aan de andere kant van het gangpad. Bij monde van de neoconservatieve denktank Project for a New American Century (PNAC) [8]. In 2000 bracht de denktank een beleidsdocument naar buiten waarin omlijnd werd hoe en waarom de Verenigde Staten haar status als mondiale hegemoon moet garanderen [9]. In dat streven zal de VS zich moeten inspannen om Midden-Oosterse (en andere belangrijke energierijke) landen in haar sfeer van invloed te behouden. Volgens de neoconservatieve denktank, bestaande uit prominente leden van toenmalig president Bush’ regering als Donald Rumsfeld en Dick Cheney, staat het uitoefenen van controle op o.a. energiebronnen centraal, omdat het falen tot “would call America’s status as the world’s leading power into question”. Volgens de denktank tolereert Washington geen tegenstander in de vorm van de Sovjet-Unie meer en is het uit op volledige macht over essentiële grondstoffen (ie. olie en gas). Anders gezegd, het vizier begon zich te richten op autonome en energierijke landen als Rusland en Iran.

Dat de wielen in motie werden gezet bleek al tien dagen na 9/11. Volgens gepensioneerd Noord-Amerikaanse generaal en voormalige NAVO leider, Wesley Clark stonden er toen al plannen klaar om Midden-Oosterse regeringen omver te werpen [10]. Clark kreeg toen in het Pentagon te horen, van een hooggeplaatste generaal uit Donald Rumsfeld’s staf (Minister van Defensie), dat “we made the decision we are going to war with Iraq”. Wesley Clark bezocht een aantal weken later diezelfde eerder genoemde hooggeplaatste generaal in de staf van de neoconservatieve Donald Rumsfeld. Clark werd toen een memo overhandigd afkomstig vanuit het kantoor van de staatssecretaris van Defensie. In die memo stond beschreven dat er plannen werden gemaakt “[to] take out seven countries in five years, starting with Iraq, and in Syria, Lebanon, Libya, Sudan and finishing off in Iran”. De olierijke Irak werd 2 jaar later onder oneigenlijke gronden binnen gevallen en de VS plaatste zich daarmee tussen twee van haar opponenten – Iran en Syrië.

Energiebronnen en geopolitiek in het Midden-Oosten
De RAND corporatie bracht, in opdracht van het Noord-Amerikaanse leger, een rapport uit waarin verschillende tactieken om de “Long War” (simpel gezegd, oorlog tegen islamitisch geweld) te winnen [11]. De RAND corporatie is op militair vlak de meest leidende denktank in de VS, die als het ware het beleid uitschrijft voor het Noord-Amerikaanse leger [12]. Uit het rapport van 2008 komt naar voren dat het Midden-Oosten van strategisch belang is vanwege haar schatrijke voorraad aan olie- en gasreserves én de Westerse afhankelijkheid aan die energiebronnen. Het strategisch doel van de “Long War” is daarom intrinsiek verbonden aan de Westerse energiebehoefte.

Gas en olie distributie in het Midden-Oosten

Het rapport beschrijft verschillende scenario’s waarmee Washington de “Long War” kan winnen. De meest praktische optie, “Divide and Rule”, toont opzienbarend veel overeenkomsten met huidige ontwikkelingen in het Midden-Oosten. Die strategie “focuses on exploiting fault lines between the various Salafi-jihadist groups to turn them against each other and dissipate their energy on internal conflicts”.  Verder leunt de strategie op “covert action, information operations (IO), unconventional warfare, and support to indigenous security forces”.  Anders gezegd, de VS zou zich moeten inspannen om bevriende soennitische (of beter gezegd salafistische/Wahabistische) regimes uit het Midden-Oosten als Saoedi-Arabië en Qatar op te zetten tegenover vijandig sjiitische overheden als Iran, Syrië en groepen als Hezbollah (hieronder meer).

Academicus en onderzoeksjournalist bij The Guardian dr. Nafeez Ahmed heeft de wisselwerking tussen energiebronnen en geopolitiek tot in detail uitgewerkt [13]. De Syrische president Bashar al-Assad werd volgens de onderzoeker een doelwit nadat hij in 2009 weigerde om een gaspijplijn contract met Qatar te ondertekenen. Qatar, één van Washington’s bondgenoten, wilde gas langs Saoedi-Arabië, Jordanië, Syrië en Turkije transporteren naar Europa. De rationale achter Assad’s beslissing was om zijn langdurige relatie met bondgenoot Rusland niet te beschadigen. De Syrische president koos in plaats daarvan om Iraans gas te vervoeren. Deze geplande pijplijn met Iran zou een enorme klap uitdelen aan Qatar. Het Huis van Thani – de koninklijke familie van Qatar [14] – zou naast het verliezen van een aanzienlijke markt ook een regionale rivaal (Iran) in importantie getuigen groeien.

Geografische weergave van de Iran-Syrië – en Qatar-Turkije pijplijn (en de Nabucco pijplijn)

Verder, zo beargumenteert dr. Nafeez Ahmed, tekende Assad zo zijn lot aangezien Washington achter het Qatarese plan stond. De VS wil in eerste instantie de Russische macht over Europa beperken. Washington doet dat door Europa’s gasafhankelijkheid aan Rusland te verminderen. Daarnaast zou de Iran-Syrië pijplijn een ander rivaal van Washington versterken – Iran. De Iran-Syrië pijplijn zou Syrië, een bondgenoot van twee van haar opponenten (Rusland en Iran), versterken.

De Verenigde Staten vindt in die doelstelling gezelschap van haar Midden-Oosterse vazallen als Saoedi-Arabië en Israël. Beide regimes delen de wens om Iran (en Assad) te verzwakken (hierover meer in het volgende deel). Tot slot staat ook Turkije achter het plan om Assad af te zetten [15]. De Iran pijplijn zou, in tegenstelling tot de Qatar pijplijn, Turkije passeren en daarmee haar status als regionale hegemoon ondermijnen [16 en 17].

In voorlopige conclusie, het wegvallen van de Sovjet-Unie leverde ruimte voor de Verenigde Staten om haar mondiale dominantie te consolideren en vergroten. Het controleren van o.a. Midden-Oosterse energiebronnen, zoals olie – en gasreserves, neemt een centrale positie in het buitenlandbeleid van de VS in beslag. Zelfstandige en energierijke landen als Iran (en Rusland) vormen daarbij een obstakel. In het verlengde daarvan ook Syrië – als bondgenoot van zowel Iran en Rusland. Washington wordt in die streven gesteund door haar regionale cliënt regimes als Israël en Saoedi-Arabië. De verhoudingen tussen Syrië en Iran zijn, zoals hieronder zal blijken, cruciaal om de Syrische burgeroorlog te begrijpen.

Iran: de gemeenschappelijke deler
Pulitzer prijs winnende onderzoeksjournalist Seymour Hersh gaf in zijn 2007 artikel ‘Redirection’ aan waarom de pijlen gericht zijn op Iran en Syrië [18]. Volgens Hersh hadden verslechterende omstandigheden in Irak toenmalig president Bush overtuigd van een herwijziging. In onderstaand fragment wordt de nieuwe koers van Washington in het Midden-Oosten duidelijk:

To undermine Iran, which is predominantly Shiite, the Bush Administration has decided, in effect, to reconfigure its priorities in the Middle East. (…) The U.S. has also taken part in clandestine operations aimed at Iran and its ally Syria. A by-product of these activities has been the bolstering of Sunni extremist groups that espouse a militant vision of Islam and are hostile to America and sympathetic to Al Qaeda.(The Redirection – Seymour Hersh)

Het primaire doel van Washington is het verzwakken van Iran en wil dat bereiken door haar trouwe bondgenoten als de Syrische leider Bashar al-Assad te verdrijven [19]. Een doel waar ook Israël en Saoedi-Arabië zich in kunnen vinden. Een bijkomend voordeel, van deze herwijziging, is dat Washington de krachten samen bundelt van Tel Aviv en Riyadh. De Verenigde Staten is een strategische alliantie aangegaan met Israël en Saoedi-Arabië (KSA) in strijd tegen een gemeenschappelijke vijand – Iran. Iran is op haar beurt – zoals de wet van machtsevenwicht dicteert [20] – ook een strategische alliantie aangegaan om tegenwicht te bieden. De Syrische president Assad maakt (naast Hezbollah en Palestina) onderdeel uit van de strategische alliantie met Iran, dat ook wel de As van het Verzet genoemd wordt [21]. Volgens onderzoeksjournalist Seymour Hersh is het verzwakken van de As van het Verzet een tactiek om Iran te isoleren en open te stellen voor ‘onderhandelingen’. Om die reden vormt de Syrische leider een doelwit voor Washington, Tel Aviv en Riyadh. De VS-Israël-KSA alliantie wil dat bereiken door soennitische (of salafistische) militanten – waarvan een deel zich openlijk affilieert met al-Qaida – tegen Assad in te zetten.

Verdeel en heers
Het RAND rapport van 2008 zette uiteen hoe Washington soennitische regimes en groepen kan opzetten tegenover opponenten als Iran, Syrië en Hezbollah [22]. Op deze manier kon de VS de aandacht weg leiden van soennitische militanten (ten tijde haar bezetting van Irak) naar hun gedeelde vijanden: de sjiieten. Verder kan de Verenigde Staten profiteren van het heersende schisma tussen soennieten en sjiieten “by taking the side of the conservative Sunni regimes against Shiite empowerment movements in the Muslim world”. Deze tactiek komt sterk overeen met huidige ontwikkelingen. Washington en haar regionale vazallen als het Saoedi-Arabië [23] en Qatar [24] steunen openlijk takfiri militanten (als al-Qaida) in de strijd tegen het sjiitische Iran en alawitische Syrië.

Voorts bracht politieke analist Andrew Cockburn in 2008 een memo, van toenmalige president Bush, naar buiten waarin plannen, om sektarische groepen te steunen, onthuld werden [25]. In Iran was het doel om oppositiegroepen als de Iraanse Mujahedin-e Khalq – die tevens door de Noord-Amerikaanse Ministerie van Buitenlandse Zaken aangeschreven staat als een terroristische organisatie – tegen de Iraanse overheid op te zetten [26]. Syrië behoorde ook tot één van de doelwitten. In de memo stond beschreven dat er operaties gepland waren “to destabilize the Syrian regime.”

Ook gaf voormalige Franse Minister van Buitenlandse Zaken, Roland Dumas, in 2009 aan soortgelijke geluiden te horen in het Verenigd Koninkrijk (VK) [27]. De voormalige minister in het kabinet van François Mitterand kreeg, twee jaar voor de start van de Syrische burgeroorlog in 2009, te horen dat de Britten plannen aan het voorbereiden waren met betrekking tot Syrië. “Britain was preparing gunmen to invade Syria” aldus de Fransman. Verder zegt meneer Dumas dat “this operation [to oust president Assad] goes way back. It was prepared, conceived, and planned”.

Tenslotte bracht Wikileaks e-mailverkeer tussen hooggeplaatste officials binnen het Pentagon en private inlichtingendienst Stratfor naar buiten, waarin soortgelijke plannen werden besproken [28]. In deze emails werd de heimelijke rol die de VS en het VK in het Syrische conflict speelt onthuld. Uit de gelekte mails blijkt dat het doel van beide staten is “try to break the back of the Alawite [ie. Assad] forces , elicit collapse from within [Syria]”.

Inderdaad, in 2012 (een jaar na het uitbreken van de burgeroorlog) meldde de New York Times dat er wapens werden geleverd aan salafistisch geïnspireerde militanten [29]. Langs Washington’s bondgenoten, als Turkije en Saoed-Arabië, kwamen wapens in handen van takfiri’s “by way of a shadowy network of intermediaries including Syria’s Muslim Brotherhood”. De Moslim Broederschap hangt een extreme interpretatie van de Islam aan en wil Assad’s seculiere regering in ruilen voor een religieus fundamentalistische staat (meer hierover in de volgende delen).

Yinon’s droom
De nieuwe koers van de VS wordt in Tel Aviv in welkome armen ontvangen [30]. De Israelische strateeg Oded Yinon bracht in 1982 het plan ‘A Strategy for Israel in the Nineteen Eighties’ uit [31]. In dit plan omlijnde Yinon de doelstellingen voor Israël om te overleven: “1) become an imperial regional power, and 2) [Israel] must effect the division of the whole area into small states by the dissolution of all existing Arab states”.

Irak was het eerste doelwit. Irak werd in de jaren tachtig gezien als “the greatest threat to Israel” en garandeerde zich daarmee als “a candidate for Israel’s targets”. De Israëlische strateeg adviseerde om in te spelen op “[e]very kind of inter-Arab confrontation” teneinde te leiden naar “the more important aim of breaking up Iraq”. Yinon voorzag een Irak opgedeeld in drie staten langs religieuze, culturele en etnische lijnen. Met andere woorden, een Iraaks Koerdistan, een soennitische staat en een sjiitische Irak. Met de verwachte onafhankelijkheidsverklaring van Iraaks Koerdistan en de vervreemding van het soennitische deel van de Iraakse bevolking – ten opzichte van de sjiitische meerderheid – lijkt de partitie binnenkort realiteit te worden.

De opsplitsing van Irak behoorde volgens Iraakse socioloog Said Ramadani behoorde tot één van de doelstelling van de illegaal VS-geleide inval van Irak [32]. Ramadani, die gevlucht was voor Saddam’s regime, stelt “[t]he US had its own divide-and-rule policy, promoting Iraqi organisations founded on religion, ethnicity, nationality or sect rather than politics”. Dit beleid creëerde en stookte onderlinge verdeeldheid. Daarnaast speelde Washington een centrale rol in het tegen elkaar opzetten van sektarische milities en daarmee het ontstaan van de Iraakse burgeroorlog [33].

De Israëlische strateeg Oded Yinon ziet eenzelfde toekomst weggelegd voor Syrië. Yinon adviseert het opsplitsen van Syrië in vier ministaten langs sektarische lijnen. In dat streven convergeren de doelstellingen van Israël en de Verenigde Staten. Zowel Washington als Tel Aviv ziet een vijand in de Syrische president Bashar al-Assad en kunnen zo hun inspanningen gezamenlijk coördineren tegen de Syrische leider.

Yinon’s plan moet volgens de Israëlische professor Israel Shahak niet onderschat worden [34]. Shahak – een Holocaust overlever – constateert “fragmenting all Arab states into smaller units has been a recurrent theme” in “Zionist strategic thinking”.  De professor neemt de Israëlische invasies van Libanon als voorbeeld. Hij zegt dat de eerste Israëlische invasie van Libanon in 1978 “bore this plan out to the minutest detail”. Dat geldt ook voor de tweede Israëlische invasie in 1982. Yinon’s plan is daarom fundamenteel om Israël’s regionale beleid te begrijpen.

In de Verenigde Staten vind Yinon’s streven vooral steun in neoconservatieve kringen. De bekende historicus en zionist Bernard Lewis is daar een voorbeeld van [35]. In een 1992 uitgave van het blad Foreign Affairs, genaamd ‘Rethinking the Middle East’, herhaalde hij Yinon’s toekomstplannen voor het Midden-Oosten [36]. In een proces dat Lewis “Lebanonization” noemt lopen Midden-Oosterse staten het risico om uit elkaar vallen als “the central power is sufficiently weakened”. Dit streven garandeert het voortbestaan en dominantie van Israël.

Later, in 1996, publiceerde een neoconservatieve werkgroep met invloedrijke zionisten als Richard Perle [37] en David Wurmser [38], het plan “A Clean Break” voor de (toen) recent geïnstalleerde Israëlische premier Bibi Netanyahu [39]. In die studie echoën de neoconservatieven de plannen van Yinon en Lewis. Zo staat er in het beleidsdocument geschreven dat “Israel can shape its strategic environment(…) by weakening, containing, and even rolling back Syria”. Ook staat er beschreven dat de voormalige leider van Irak, Saddam Hoessein, afgezet moet worden om de regionale hegemonie van Israël te garanderen. Verder kan Israël, door regionale allianties met o.a. Turkije en Saoedi-Arabië aan te gaan, de Syrische “territorial integrity” bedreigen. Een doel in lijn met de wensen van Yinon en Lewis.

De Noord-Amerikaanse kolonel Ralph Peters publiceerde, in een 2006 uitgave van het blad Armed Forces Journal, een cartografische uitwerking van Yinon’s plannen [40]. Dat is in beide afbeeldingen hieronder duidelijk te zien

In datzelfde jaar suggereerde ook de huidige vice-president van de Verenigde Staten, Joe Biden, de balkanisatie van Irak. In een 2006 op-ed in The New York Times schreef hij dat de Koerden, soennieten en sjiieten elk zelf verantwoordelijk zouden moeten zijn voor hun bestuur en dat een partitie niet te vermijden is omdat “ a breakup is already under way” [41]. Die “breakup” was, volgens Said Ramadani (zie ook hierboven), direct te herleiden naar de illegaal VS-geleide inval van Irak.

Israëlische officials hebben hun wens om Irak en Syrië op te splitsen in de afgelopen tijd openbaar gemaakt. De Israëlische premier Netanyahu deed dat, in relatie tot Irak, afgelopen juni [42]. De Likud leider reageerde op het voornemen van de Iraaks Koerdische leider Massoud Barzani om een referendum voor onafhankelijkheid te houden [43]. In relatie tot Syrië heeft het Israëlische regime al jarenlang heimelijk takfiri terroristen gesteund in strijd tegen de Syrische president Assad (meer hierover in de volgende delen). Tel Aviv kon dat lang geheim houden, maar moest vorig jaar uiteindelijk toch haar kleur bekennen [44].

Tenslotte speelt – net als voor Qatar, Turkije en de VS – ook voor Israël gaspijplijnen een belangrijke rol. Volgens dr. Nafeez Ahmed, academicus én onderzoeksjournalist bij The Guardian dwarsboomde de geplande Iran-Irak-Syrië pijplijn de – voor Tel Aviv – gewenste Israël-Irak pijplijn [45]. De Iran-Syrië pijplijn zou Israël’s regionale invloed beperken en dat wil Tel Aviv voorkomen.

Wahabi animositeit
Saoedi-Arabië staat van oudsher vijandig tegenover Iran. Voormalige hoofd van de Britse inlichtingendienst MI6 Sir Richard Dearlove biedt twee verklaringen hiervoor [46]. Ten eerste, het Huis van Saoed [47] tolereert geen “legitimate or admissible challenge to the Islamic purity of their Wahhabi credentials as guardians of Islam’s holiest shrines”.  De tweede en belangrijkste verklaring is dat, als gevolg van het Wahabisme, het Huis van Saoed “deeply attracted [are] towards any militancy which can effectively challenge Shiadom”.

Daarnaast vrezen de Saoedi’s de vorming van een zogeheten ‘Sjiitische Sikkel [48]. Na de illegaal VS-geleide inval van Irak in 2003, waarbij de Iraakse leider Saddam Hoessein werd afgezet, kon de lang onderdrukte sjiitische meerderheid in het land aan de macht komen. Hierdoor ontstond er, ten noorden en oosten van Saoedi-Arabië, een lijn van sjiitisch gedomineerde staten (Iran, Irak, Syrië en Libanon). Ook ten zuiden van het Saoedische koninkrijk, in Jemen, beginnen de onderdrukte sjiieten aan macht te winnen. Recentelijk hebben de sjiitische Houthies hun aandeel in de verdeling van macht verworven [49]. Zo is het Saoedische koninkrijk, naar eigen zeggen, omringd door vijandige sjiitische staten. Het Huis van Saoed voelt zich bedreigd en wil daarom de vorming van een Sjiitische Sikkel breken.

Het Huis van Saoed moest niet alleen vrezen van sjiitische invloeden buitenaf, ook in eigen land heeft de koninklijke familie te maken met een sjiitische opstand. De sjiitische minderheid in het koninkrijk, voornamelijk gevestigd in de Oostelijke Provincie, wordt al sinds jaar en dag op brute wijze vervolgd door het Wahabistische regime [50]. Belangrijker nog, de Oostelijke Provincie is thuis voor de meeste olievelden binnen het koninkrijk en zorgen totaal voor 85% van het nationale inkomen [51]. De Saoedische macht gaat dus hand in hand met het onder de duim houden van de onderdrukte en achtergestelde sjiitische bevolking in de Oostelijke Provincie. De Iraniërs spelen daarop in door de onderdrukte sjiitische minderheid te helpen om zo druk uit te oefenen op de al fragiele machtsbasis van het Huis van Saoed [52]. De Saoedische koninklijke familie wil daarom bedreigingen voor haar macht, zoals de vorming van een Sjiitische Sikkel en de regionale invloed van Iran, minimaliseren.

Een tweede bekende aspect van het Saoedische regime is haar steun aan takfiri terroristische groepen als al-Qaida en de Taliban. In een uitvoerig onderzoek, gepubliceerd eind 2003 in US News & World Report “The Saudi Connection” concludeerde de schrijver dat “Saudi Arabia, America’s longtime ally (…) had somehow become, (…)  “the epicenter” of terrorist financing” [53]. Verder, zo ontdekte de schrijver, dat leden van het Huis van Saoed niet alleen al-Qaida steunde, maar ook andere terroristische groepen.

Dit is ook bekend bij het Witte Huis. Wikileaks bracht in 2009 een kabel naar buiten waarin bleek dat de betrekkingen tussen het Huis van Saoed en takfiri groepen nooit is opgehouden [54]. De toenmalige Noord-Amerikaans minister van Buitenlandse Zaken Hillary Clinton constateerde dat “[d]onors in Saudi Arabia constitute the most significant source of funding to Sunni terrorist groups worldwide”. Dit houdt in groepen als al-Qaida, de Taliban, de Pakistaanse Lashker-e-Taiba en andere terroristische groepen.

Onderzoeksjournalist en Pulitzer Prijs winnaar Seymour Hersh berichtte in 2007 over dat leden van het Huis van Saoed salafistisch geïnspireerde militanten steunde in strijd tegen de As van het Verzet (Iran, Syrië en Hezbollah) [55]. In het bijzonder speelt de Saoedische prins Bandar een centrale rol in het mondiale terreurnetwerk [56]. Volgens Hersh stelde prins Bandar, voormalige hoofd van Saoedische inlichtingendiensten, Witte Huis officials gerust over zijn banden en controle over de takfiri terroristen. “We’ve created this movement, and we can control it” zou de prins volgens Witte Huis officials gezegd hebben. De Saoedische prins gaf verder aan niet te willen dat de takfiri’s geen bommen gooien, maar ”it’s who they throw them at—Hezbollah, Moqtada al-Sadr, Iran, and at the Syrians”. Met andere woorden, net als Israël ziet het Huis van Saoed Iran als de grootste dreiging voor haar macht.

Pulitzer Prijs winnaar Seymour Hersh schrijft “the Saudi government, with Washington’s approval, would provide funds and logistical aid to weaken the government of President Bashir Assad, of Syria.”  Het Huis van Saoed fungeert als een geldkoe om (o.a. financiële) steun te leveren aan takfiri terroristen in Syrië. Saoedi-Arabië levert volgens The New York Times al geruime tijd wapens aan de salafistisch geïnspireerde militanten in de Syrische oppositie [57]. Zowel de Wahabi fanatiekelingen in Riyadh als de takfiri militanten in de Syrische zien een existentiële vijand in de seculiere regering van de alawitische president Bashar al-Assad.

Conclusie
De beslissing van Washington om haar doeleinden in het Midden-Oosten te wijzigen is een gecalculeerde zet geweest. Volgens onderzoeksjournalist Seymour Hersh wijzigde toenmalige president Bush wegens verslechterende omstandigheden in Irak zijn doelstellingen in het Midden-Oosten. De aandacht verschoof naar Iran en haar bondgenoten zoals de Syrische president Bashar al-Assad.

Tevens participeerden regionale regimes als Israël en Saoedi-Arabië aan dat streven. Volgens Puliter Prijs winnaar Seymour Hersh zat daar een opzet achter, “[it has brought] Saudi Arabia and Israel into a new strategic embrace, largely because both countries see Iran as an existential threat”. Hiermee klapt de Verenigde Staten twee vliegen in één klap. De pijlen zijn gericht op Iran én twee van haar meest fervente cliënt regimes in het Midden-Oosten – Israël en Saoedi-Arabië – bundelen hun krachten samen in die strijd. De eerste stap in die doelstelling is het verdrijven van Assad.

Deze drie partijen steunen salafistisch geïnspireerde militanten (al-Qaida); door hen op te steken tegen het Alawitische Syrië en sjiitische Iran. Het Westen steunt, naar eigen zeggen, alleen de “gematigde oppositie”. Echter, een close look op de situatie laat een tegenovergesteld beeld zien. Hierover meer in het volgende artikel.

Bronnen:

  1. http://www.globalresearch.ca/president-bashar-al-assad-transcript-of-inauguration-speech/5391709
  2. http://en.wikipedia.org/wiki/Covert_United_States_foreign_regime_change_actions.
  3. https://www.google.nl/search?newwindow=1&q=how+did+the+syrian+conflict+start&oq=how+did+the+syrian+conflict+start&gs_l=serp.3..0i19.900641.903196.0.903301.5.5.0.0.0.1.154.459.2j2.4.0….0…1c.1.52.serp..2.3.361.uCimhhXvJxk
  4. http://www.washingtonpost.com/politics/assad-must-go-obama-says/2011/08/18/gIQAelheOJ_story.html
  5. http://nos.nl/artikel/601011-assad-is-kern-van-het-probleem.html
  6. http://nl.wikipedia.org/wiki/Vazal
  7. http://en.wikipedia.org/wiki/The_Grand_Chessboard
  8. http://www.informationclearinghouse.info/pdf/RebuildingAmericasDefenses.pdf
  9. http://nl.wikipedia.org/wiki/Hegemonie
  10. https://www.youtube.com/watch?v=9RC1Mepk_Sw
  11. http://www.rand.org/content/dam/rand/pubs/monographs/2008/RAND_MG738.pdf
  12. http://www.tomdispatch.com/post/174925/chalmers_johnson_teaching_imperialism_101
  13. http://www.nafeezahmed.com/2013/08/special-report-syria-intervention-plans.html
  14. http://en.wikipedia.org/wiki/House_of_Thani
  15. http://russiancouncil.ru/en/inner/?id_4=3580#top
  16. http://www.aljazeera.com/indepth/opinion/2012/08/201285133440424621.html
  17. http://stopimperialism.org/turkey-geopolitics-syria/
  18. http://www.newyorker.com/reporting/2007/03/05/070305fa_fact_hersh?currentPage=all
  19. http://rt.com/news/us-saudi-israel-syria/
  20. http://nl.wikipedia.org/wiki/Machtsevenwicht
  21. http://en.wikipedia.org/wiki/Axis_of_Resistance
  22. http://www.rand.org/content/dam/rand/pubs/monographs/2008/RAND_MG738.pdf
  23. http://www.huffingtonpost.com/alastair-crooke/isis-wahhabism-saudi-arabia_b_5717157.html?utm_hp_ref=world
  24. https://www.youtube.com/watch?v=jY8u9My7sAg
  25. http://www.counterpunch.org/2008/05/02/secret-bush-quot-finding-quot-widens-war-on-iran/
  26. http://nl.wikipedia.org/wiki/Iraanse_Volksmoedjahedien
  27. https://www.youtube.com/watch?v=jeyRwFHR8WY
  28. https://wikileaks.org/gifiles/docs/20/204627_re-insight-military-intervention-in-syria-post-withdrawal.html
  29. http://www.nytimes.com/2012/06/21/world/middleeast/cia-said-to-aid-in-steering-arms-to-syrian-rebels.html?pagewanted=all&_r=0
  30. Zie 18
  31. http://www.globalresearch.ca/greater-israel-the-zionist-plan-for-the-middle-east/5324815
  32. http://www.stopwar.org.uk/news/the-sectarian-myth-of-iraq-peddled-by-the-west-is-a-recipe-for-endless-war#.U_N3nPl_uSo
  33. http://www.theguardian.com/world/video/2013/mar/06/james-steele-america-iraq-video
  34. Zie 31
  35. http://en.wikipedia.org/wiki/Bernard_Lewis
  36. http://www.foreignaffairs.com/articles/48213/bernard-lewis/rethinking-the-middle-east
  37. http://en.wikipedia.org/wiki/Richard_Perle
  38. http://en.wikipedia.org/wiki/David_Wurmser
  39. http://www.informationclearinghouse.info/article1438.htm
  40. http://www.globalresearch.ca/plans-for-redrawing-the-middle-east-the-project-for-a-new-middle-east/3882
  41. http://www.nytimes.com/2006/05/01/opinion/01biden.html?pagewanted=all&_r=1&
  42. http://www.theguardian.com/world/2014/jun/29/israel-prime-minister-kurdish-independence
  43. http://www.bbc.com/news/world-middle-east-28103124
  44. http://www.reuters.com/article/2013/09/17/us-syria-crisis-israel-idUSBRE98G0DR20130917
  45. http://www.nafeezahmed.com/2013/08/special-report-syria-intervention-plans.html
  46. http://www.independent.co.uk/voices/comment/iraq-crisis-how-saudi-arabia-helped-isis-take-over-the-north-of-the-country-9602312.html
  47. http://nl.wikipedia.org/wiki/Huis_van_Saoed
  48. http://english.alarabiya.net/en/views/news/middle-east/2013/06/16/The-expanding-Shiite-Crescent-.html
  49. http://en.ria.ru/authors/20140922/193177888/Syrias-Yemeni-Opportunity-and-the-Rise-of-the-Shia-Circle.html
  50. http://www.aei.org/outlook/foreign-and-defense-policy/regional/middle-east-and-north-africa/saudi-arabias-forgotten-shiite-spring/
  51. http://www.eia.gov/countries/cab.cfm?fips=sa
  52. http://www.counterpunch.org/2014/03/20/is-saudi-arabia-primed-for-revolution/
  53. http://books.google.nl/books?id=nJFFrLX-924C&lpg=PA373&ots=fAiKHdcfai&dq=The%20Saudi%20Connection%2C%22%20U.S.%20News%20%C2%A3%3A%20World%20Report%2C%20December%2015%2C%202003&hl=nl&pg=PA152#v=onepage&q=The%20Saudi%20Connection,%22%20U.S.%20News%20%C2%A3:%
  54. http://www.theguardian.com/world/2010/dec/05/wikileaks-cables-saudi-terrorist-funding
  55. Zie 18
  56. http://www.globalresearch.ca/global-terrorism-and-saudi-arabia-a-retrograde-rentier-dictatorship/5364556
  57. http://www.nytimes.com/2013/02/26/world/middleeast/in-shift-saudis-are-said-to-arm-rebels-in-syria.html?pagewanted=all
Advertenties